to top

Balanceren met 2 kleine kinderen dilemma.

IMG_2039

Met 2 kleine kinderen is het voor mij op het moment echt balanceren met alles. Ik merk dat ik hier mijn weg nog niet in heb gevonden, vandaar dat je nu ook minder van mij hoort. Hopelijk heb ik hier gauw mijn draai in gevonden. Dit brengt me meteen bij een dilemma waar ik nu doorheen ga. Hoe makkelijk balanceer jij met meerdere kinderen en de dagelijkse gang van zaken? Hoe makkelijk geef je je kind uit handen en accepteer je hulp van anderen?

Voordat mijn dochter was geboren, waren mijn zoon 1 team en onafscheidelijk. En waar ik even moest wennen bij de geboorte van mijn zoon aan een mommyslife, ben ik nu ik twee kinderen heb zoekende naar een balans tussen de dagelijkse gang van zaken en het geven van aandacht aan beide kleintjes. Ik moet toegeven dat ik het fysiek wel pittig vind. Ik ben constant heen en weer aan het rennen, kom nergens aan toe en heb geen moment rust tot de avond valt. Ik heb graag controle over dingen en mijn leven en ik ben het nu wel even kwijt. Komt het omdat ik nu twee kinderen heb? Komt het omdat beide kinderen nog allebei zo jong zijn? Komt het omdat mijn oudste een jongen is en mijn jongste een dochter?

Naast dat ik fysiek zoekende ben naar de juiste manier om mijn aandacht te verdelen, gaat er in mijn hoofd ook van alles om.Sinds de komst van de kleine dame heb ik mijn zoon ‘los’ moeten laten en daar had en heb ik toch wel veel moeite mee. Mijn emoties en gedachtes draaien op volle toeren nu ik meer tijd met mijn dochter doorbreng en minder met mijn zoon.  Ik voel me schuldig naar mijn zoon toe, omdat ik niet al mijn tijd aan hem kan besteden en nu anderen taken van me over moet laten nemen. Ik kijk iedereen op de vingers en ik vind dat niemand het goed doet. Ik heb op iedereen commentaar en niemand blijft daarbij gespaard. Alleen niemand weet het, omdat ik het voor me hou (vast mijn karakter).

* Alleen niemand weet het, omdat ik het voor me hou.

Is al deze kritiek en zijn al deze gedachtes terecht en geoorloofd? Wat zit me dwars?  Ben ik de enige die deze gedachtes heeft of zijn er meer moeders die dit voelen en zo ja hoe gaan zij ermee om? Dit is een kleine selectie van de dingen die zich in mijn hoofd afspelen. Mijn zoon is een persoon waar warmte vanaf straalt en hij trekt mensen naar zich toe. Aan de ene kant wil ik niet dat hij alleen maar een mama’s kindje wordt en zich alleen maar aan mij vastklampt, maar aan de ene kant vind ik het ook wel moeilijk om te zien hoe hij zich hecht aan andere mensen (voornamelijk familieleden). Alsof mama niet meer zijn nummer 1 is en dat terwijl ik de tijd vanaf zijn geboorte tot nu me volledig op hem heb gericht.

Mijn man is degene die mij in al deze staten mee maakt en gelukkig is hij mijn verstand wanneer ik zo emotioneel ben. Hij stelt me vaak gerust door te zeggen dat ons mannetje nu onderhand wel weet wie wie is en dat ik dat onderschat. “Hij weet heus wel wie je bent schat en aan het eind van de dag ben jij degene naar wie hij toekomt wanneer hij pijntjes heeft en wanneer hij is uitgespeeld met iedereen. Geniet er nu maar van dat anderen soms ook kunnen helpen zodat hij zo ook zijn energie kwijtraakt (dogwhisperer language)”.  Ook is hij degene die in dit soort momenten de dingen goed kan relativeren en is hij degene die mij op zulke momenten ‘the bigger picture’ kan laten zien. Daar ben ik hem tussen al mijn pittige buien ook heel erg dankbaar voor.

Langzaam (maar niet makkelijk) begin ik wel te accepteren dat ik wel wat hulp kan gebruiken en kan accepteren zonder daar ook nog eens kritiek op anderen ervoor te hebben. De situatie met een pasgeboren baby en een peuter is nu voor mij eenmaal zo. Op dit moment is het even pittig, maar ik hoop snel weer 100% te kunnen genieten van mijn twee kleintjes (wanneer mijn kleine dame weer iets groter en sterker is). Momenten zoals hierboven op de foto houden me in ieder geval goed op de been en maken het allemaal helemaal waard.

 

Volg me ook op Facebook, Instagram en Pinterest!

Bron Foto’s:

Life of Kaei

cefiraelvia

Leave a Comment